Μολονότι είθισται η αυτοβιογραφία να παρουσιάζεται με στεγνά χωροχρονικά στοιχεία του αυτοβιογραφούντος και παρότι το αυτό έπραξα κι εγώ μέχρι τούδε, σήμερα αποφάσισα να αυτοπαρουσιαστώ με ένα άλλο – μη συμβατικό – τρόπο, να κάνω μια βουτιά προς τα πίσω, μια ενδοσκόπηση του παρελθόντος βίου μου, σαν ξένος παρατηρητής (όσο αυτό είναι ανθρωπίνος εφικτό, βέβαια) και τούτο αφενός μεν για να μπορέσει ο αναγνώστης να κατανοήσει ευχερέστερα τα καλλιτεχνικά μου πονήματα, αφετέρου δε μήπως κατορθώσω και προβληματίσω τον έναν ή τον άλλο ανήσυχο – πνευματικά – νέο χωρίς να έχω τη πρόθεση να συνταγολογήσω.

Αντίκρυσα το πρώτο φως και άρχισα να ανιχνεύω το κόσμο σε μια εσχατιά της Ελλάδας, σε μια κωμόπολη του βόρειου Έβρου, το Διδυμότοιχο, στις 4 Μαρτίου του 1954 και σε απόσταση 2 χιλιομέτρων από τη Τουρκία.  Η ύπαρξή μου σφραγίστηκε και καταχωρήθηκε από το Βασίλειο Σίμογλου (από 5 γενεών εντόπιο) και τη Χρυσή Παπαγεωργίου, της οποίας και οι 2 γονείς ήσαν πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη.  Και οι δύο γονείς μου, ήσαν άνθρωποι του δημοτικού και δεν είχαν ιδιαίτερες γνώσεις, αλλά ούτε και ροπές για τη μουσική, το χορό και το τραγούδι.  Ο πατέρας μου είχε ένα μικρό κατάστημα γεωργικών εργαλείων και η μητέρα μου ήταν νοικοκυρά.  Μεγάλωσα όμως σε ένα περιβάλλον υγειές και ισορροπημένης οικογενειακής θαλπωρής και στοργής.

Ένα Κυριακάτικο πρωινό και ενώ ήμουν εννέα χρονών ξύπνησα από τους ήχους μιας παιανίζουσας στρατιωτικής φαμφάρας που πήγαινε προς τη κεντρική πλατεία για την έπαρση της σημαίας.   Έτρεξα αμέσως προς την εξώπορτα και κόλησα το πρόσωπό μου στο τζάμι.  Αυτή η στιγμή χάραξε ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή μου.  Ένιωσα μια ευτυχισμένη απορύθμιση, μια εσωτερική αγαλίαση και πληρότητα στο άκουσμα των λαμπερών ήχων των πνευστών και αυτά τα ακούσματα με συνόδευσαν για πολλές μέρες ακόμα.  Ήταν σαν να επαναλάμβανα μέσα μου: Τί ωραία που είναι η ζωή με αυτούς τους οργανωμένους ήχους?  Γιατί να μην μπορώ να τους παράγω κι εγώ?

Τον επόμενο χρόνο, το 1964 κι ενώ παρακολουθούσα το μάθημα της ιστορίας στο δεύτερο δημοτικό σχολείο, χτύπησα ξαφνικά η πόρτα και μπήκε στην αίθουσα ένα γκριζομάλης, υψηλός και ευθυτενής κύριος με μάλλον σοβαρό ύφος.  Με την άδεια του δασκάλου μας, μας μίλησε για τα σχέδια της δημιουργίας να επανιδρύσει τη φιλαρμονική της, στελεχώνοντάς την, με μαθητές ηλικίας 10 έως 13 ετών και μας ρώτησε ποιοί ενδιαφερόταν.  Νομίζω ο πρώτος που σήκωσε το χέρι του ήμουν εγώ.  Έτσι ξεκίνησα μαθήματα μουσικής μαζί με άλλα 44 παιδιά και όταν τελείωσαν τα θεωρητικά, μου ανατέθηκε ο ρόλος της πρώτης τρομπέτας.  Έμεινα στη φιλαρμονική του δήμου ως το καλοκαίρι του 1970.  Ο αρχιμουσικός, ο αείμνηστος Χρήστος Μανταλλίδης, δεν είχε ιδιαίτερα ευρεία μουσική παιδεία αλλά ότι κατείχε το κατείχε 100% και από αυτό μετέδιδε το 90%.  Ο μαέστρος μας, διακρίνοντας την ιδιαίτερη μουσική ροπή εμού και 2 ακόμα συμμαθητών μου, προσπαθούσε να μας μυήσει και στην κλασσική μουσική.  Μας καλούσε τις Κυριακές μετά την εκκλησία και μας έβαζε να ακούσουμε κλασσικούς δίσκους 33 στροφών με έργα από Μπετόβεν μέχρι και Βέρντι.  Τα πρώτα τραγούδια που υιοθέτησα και τα έκανα φύλο και φτέρο ήταν τα: “Μυρτία” & “Στο περιγιάλι” του Μίκη Θεοδωράκη καθώς και το «Πέλαγο είναι βαθύ» και «Μια Παναγιά» του Μ.Χατζηδάκη.  Εν τω μεταξύ είχα ήδη ολοκληρώσει – σε ηλικία 13 ετών – δύο συνθέσεις!  Μια τραγουδιστική και μια επικολυρική.

Το 1969 σε μια συναυλία στο Διδυμότοιχο, της δημοτικής ορχήστρας Βορείου Ελλάδος γνώρισα τον κύριο Ξενάριο, καθηγητή βαθυχόρδου στο κρατικό ωδείο Βορείου Ελλάδος και υποσχέθηκε να με βοηθήσει να εγγραφώ στο ωδείο, αν θα κατέβαινα στη Θες/νίκη.  Καταρχήν ο πατέρας μου ούτε που ήθελε να ακούσει για μετοίκισή μου στη Θες/νίκη (κυρίως λόγω του νεαρού της ηλικίας μου).  Μετά από πολλές προστριβές και οικογενειακές έριδες και αφού πήρε τη συγκατάθεση του μαέστρου μου και ενός θείου μου φυσικομαθηματικού συναίνεσε να πάω στο ωδείο.  Έτσι το φθινόπωρο του 1970 γράφτηκα στο κρατικό ωδείο όπου παρακολούθησα  μαθήματα πιάνου και ανώτερων θεωρητικών έως το 1974, οπότε και έφυγα στο Μιλάνο όπου και σπούδασα Ιατρική.  Θα ήταν μεγάλη παράλειψη εάν σε αυτό το σημείο δεν ανέφερα το όνομα του αείμνηστου Γρηγορίου Δαμιανού, καθηγητή μου στα ανώτερα θεωρητικά και θα του χρωστώ αιώνια ευγνωμοσύνη.  Όλα τα χρόνια της παραμονής μου στην Ιταλία εώς το 1981 δεν ασχολήθηκα συστηματικά με τη σύνθεση και αυτό ήταν ένα μαρτύριο για μένα.

Αν ενέδιδα στη σύνθεση – όσο το είχα ανάγκη – δεν θα έπαιρνα ποτέ το πτυχίο της Ιατρικής.  Όμως έκανα σκίτσα πολλών μελωδιών και μουσικών θεμάτων.  Στο Μιλάνο έγραψα και τη διδακτορική μου διατριβή.

Τον Ιανουάριο του 1982 ανέβηκα στη Γερμανία, στη Στουτγκάρδη για να κάνω την ειδικότητά μου στη παθολογία αλλά και για να διευρύνω τους μουσικούς μου ορίζοντες.  Το 1983 έγραψα εκεί την «Ιθάκη» του Κ.Π.Καβάφη και ακολούθησαν και άλλες μελλοποιήσεις καβαφικής ποίησης, φτάνοντας σήμερα τον αριθμό 36.  Παράλληλα ασχολήθηκα και με τη σύνθεση συμφωνικής μουσική, έχοντας ολοκληρώσει μέχρι σήμερα 3  συμφωνίες και 2 σουίτες ενώ έχω συνθέσει και περίπου 130 τραγούδια χωρίς λόγια.  Σήμερα σε σκίτσα μου έχω το υλικό για 3 κονσέρτα (για βιολί, για βιολοντσέλο και για πιάνο για ορχήστρα).  Στα μελλοντικά μου σχέδια είναι επίσης να γράψω τουλάχιστον μία όπερα, όταν θα συναντήσω το κατάλληλο Libretto.

Ακόμα και σήμερα δεν γνωρίζω αν έπραξα σωστά ακολουθώντας μια διττή πορεία (ιατρού και συνθέτη), μολονότι και η ιατρική ώντας ανθρωποκεντρική με εμπνέει.  Άλλωστε τους ίδιους προβληματισμούς δεν βίωνε και ο θείος...μου Κ.Π.Καβάφης?  Ικανοποιημένος μεν που κάλυπτε τις βιοποριστικές του ανάγκες ως υπάλληλος της υπηρεσίας αρδεύσεων επί τριακονταετία, αγανακτισμένος δε που δεν ακολούθησε την ευθεία γραμμή προς τη τέχνη.

Εκείνο που θέλω να ψυθυρίσω στο αυτί του κάθε νέου – εκκολαπτόμενου – δημιουργού είναι ότι με δεδομένη την πλήρη ψυχοσωματοκοινωνική ευεξία και την απόλυτη ατομική ελευθερία, το υπέρτατο αγαθό στη ζωή είναι η χαρά της δημιουργίας (της αληθινής, που να μιλάει απευθείας στο νου και στη ψυχή του ανθρώπου) και η ικανοποίηση του να προσπαθείς να βοηθήσεις άλλους ανθρώπους προς την ολοκλήρωσή τους.  Όμως, μολονότι και η τέχνη (τέχνη για τη τέχνη) δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητη, θέλω να πιστεύω πως η ουμανιστική (ανθρωποκεντρική) τέχνη θα πρέπει να είναι η κύρια επιδίωξή του.

Τώρα, για το αν ο καλλιτέχνης-δημιουργός γεννιέται ή γίνεται, ούτε κι αυτό το γνωρίζω καλά, αλλά ούτε και με απασχολεί.  Εκείνο, νομίζω, που μετράει πιο πολύ είναι το μέγεθος της έλξης του δημιουργού από τη διαδικασία της δημιουργίας.  Έτσι μόνο απογειώνεται ο δημιουργός από τη καθημερινή πραγματικότητα και με όπλα τις αισθήσεις του, το πνεύμα και τη φαντασία του, ρίχνεται στο μυστήριο της ζωής και προσπαθεί να ανιχνεύσει τις μεγάλες αλήθειες.

Πάντως, ο εκκολαπτόμενος μουσουργός οφείλει ακόμα να γνωρίζει ότι πέρα από την έλξη για δημιουργία, απαιτείται και πολύς μόχθος και επιμέλεια προπάντων στη μουσική (την επιστημονικωτέρα των τεχνών).

Τελειώντας θέλω να πω ότι σήμερα – μετά από πολλούς μόχθους και θυσιάζοντας ακόμα και σημαντικό μέρος φυσιολογικού ύπνου – αισθάνομαι αρκετά πλήρης .  «Με την επιστήμη μου αγγίζω τη καθημερινή πραγματικότητα και με τη τέχνη αγγίζω τους πόθους, τα όνειρα και τα οράματα της ανθρώπινης φύσης».

Αθανάσιος Σίμογλου